|
|
El Biss di Viscunt
El
simbul di Viscunt, el Bissun, ch’el Dante Alighieri l’ha
ciamaa “la vipera che il milanese accampa”, la funda
la so urigin in di impres de guera di sciuri de Milan in la Tera
Santa.
In del agn mila l’Eriprand Viscunt el scumencia a trà
in pee i impres che purtaran i Viscunt a vegnì i sciur
mia cuntrastaa de Milan. In di temp del Papa Ürban III, in
del agn 1187 d.C., i cristian eren tacaa sot in di guer in la
Tera Santa per liberà i sit sacher, in la raia de Gerüsalem,
gh’era campaa l’Utun Viscunt insema del so esercit.
Un princip di saracen, alura, l’ha sfidaa a düel. L’Utun
el purtava set curon sculpii in sül scüd perchè,
in di temp indree, l’eva vengiüü propi set omen
fess fort. El saracen, inscambi el purtava in sül so elmu
un gross biss che l’era adree a trà giò ’n
bagain, che per lü, in ufesa ai cristian, el gh’eva
de figürà el Bambinel.
L’Utun, che l’eva vengiüü la sfida, l’ha
tiraa via i insegn al nemis e l’è turnaa a cà
sua. Lì l’ha decidüü de regalàgh
i simbul purtaa via al moro al Dom de Milan e de fa purtà
a chij che sariss vegnüü adree de lü el Bissun
vultaa sü set völt che, de lì inanz, l’è
vegnüü el simbul di Viscunt e del Dücaa de Milan.
Un’oltra versiun de la storia la cünta sü che
l’Übert Viscunt, Capitan de Milizia, vers el 1200 l’ha
cupaa ‘n drach che, cunt i so sbüf fughent el fava
stremì i abitant.
De segür, a tacà di prim agn del 1200, la vegia insegna
di Viscunt l’è stada bandunada e müdada cunt
el Bissun.
Un’oltra versiun de la storia la cunta sö che, a la
mort del Sant Ambrös, un dragh l’era adree a dagh l’assalt
a MIlan e el ghé dava a maià töcc quei che
gulzaven (it.osavano) a nà föra di bastiun. El sciur
Uberto Visconti l’ha decidüü de scumbat la bestiascia
e, a la fen, l’ha cupada.
Alter, inveci, i disen che’l drach el saress negot d’alter
che’l Tarantasio, una bestiascia che la infestava el lach
Gerundo, al di d’incö sügaa sö, cupaa, anca
in chesta versiun de la storia, da un cavalier di Viscunt. In
de la basilica de San March el gh’è un afresch di
prem agn del 1300 che’l fa vedè el mument de la mort
del Tarantasio, figüraa in furma de biss. |
|